Έκσταση. Σήμερα φυσάει διαφορετικά. Φυσάει πάγο. Τα δάχτυλα από κερί έχουν λιώσει. ΑΝΤΙφαση. Τα δάχτυλα από κερί αρνούνται να γράψουν αυτό που συμβαίνει.

Εισβάλλεις στο μυαλό μου και μου λες τι να κάνω. Έγκλιση Προστακτική. Με βγάζεις παράλογο σε αυτό που βλέπω. Κρύβεσαι πίσω από μια γυάλινη οθόνη. Αναπαράγεις το φόβο μου. Θέλω να φύγεις. 

Πιστεύω ότι μπορώ να διαχειριστώ την παρουσία σου. Πατάω το κουμπί και σε ξαναβλέπω. Ίδιες λέξεις με άλλη φωνή. Ίδιος άνθρωπος σε διαφορετικό περιτύλιγμα. 

Είσαι παντού. 

Μιλάς μέσα από το κεφάλι μου. Μέσα από τα μάτια της μητέρας μου. Μέσα από το γείτονα ή το συνεπιβάτη.

Περικόπτω τα δάχτυλα με απλές κινήσεις. Αυτά που μπήγουν το μαχαίρι στο δέρμα. Μια τομή στο δείκτη. Αυτόν που οπλίζει τη σκανδάλη. Έκοψα τον αντίχειρα. 

Ξεπάστρεψα τον μέσο πριν την ΑΝΤΙσταση. 

Πίεσα τον καρπό και τον γύρισα προς τα δεξιά, κατά πολύ. 

Τώρα δεν έχεις  χέρι. Το χέρι σου πια ΔΕ δείχνει.

Δε θα κρυφτείς πίσω από τα μάτια μου. Γνωρίζω πώς να δω. 

Δε χρησιμοποιώ τα λόγια σου. Η φωνή είναι δική μου. 

Μια μουσική αρχίζει να αναπαράγεται από το δίσκο και ο θόρυβος ξεσκίζει τη γραμμή που ενώνει τα μάτια με τα φρύδια.

«Πώς αλλιώς;» Η απορία αυτή χτυπάει πάνω στα τύμπανα των αυτιών μου αναπαράγοντας μια διαρκώς επαναλαμβανόμενη ηχώ. Κίνηση περιοδική. Περίοδος Τ/2. 

Σαν την ηχώ στο ακουστικό μιας μάνας που της είπαν ότι σκότωσαν το παιδί της. 

Σαν την ηχώ μιας γυναίκας που άκουσε το τέλος. 

Και σαν αυτή την ηχώ, τη γνώριμη, 

του φόβου.

ΣΤΟΧΟΣ: ένας και αυτός. Ένας και πολλοί μαζί. Στο ίδιο σώμα, πολλά σώματα. Στο ίδιο στόμα, χιλιάδες κάνες. Στο χώμα άλλες τόσες προσπάθειες που διαμαρτύρονται λίγο πριν η λέξη «διαφωνία» μετατραπεί σε βρισιά  και κατακεραυνωθεί.

Τα όνειρα κρίθηκαν παράνομα. Υπάρχουν ακόμα περισσότερες Α-παγορευμένες λέξεις. 

Είναι αυτές που δε συμμορφώνονται.

Απολογητήριο: Δηλώνω ένοχη. Για μένα και για σένα. Και για εκείνον. Για όλους μαζί. 

Ευπειθώς αναφέρω. Η αγάπη μου το έσκασε. Το όνειρο μου διαφέρει. Είμαι ΑΔΕΣΠΟΤΗ και έρχομαι να σε συναντήσω.

Δεν ξέρω αν υπάρχει τρόπος. Δεν ξέρω αν υπάρχει μέσο. 

Η απάντηση που σφυρίζει μέσα από το δέρμα μου και πάλλεται στο στήθος μου είναι μία: Ας γίνουμε ΧΥΔΑΙΟΙ. 

ΑΣ ΑΝΑΤΙΝΑΧΤΟΥΜΕ.