θα ζήσει λέει. μα κάθε νύχτα πεθαίνει.

θα σε βρει λέει. μα τα βράδια κόβει βόλτες στη βεράντα και χάνεται.

θα μάθει λέει. μα γυρνάει την πλάτη και κλείνει τα μάτια.

την πλησιάζω και φεύγει. της φωνάζω και δεν ακούει

της πιάνω το χέρι και χαμογελάει από συνήθεια

τα βράδια κλαίει

της λείπεις λέει. και ξεχνάει να σκουπίσει τα δάκρια της.

θα φύγει λέει. μα συνέχεια τη βρίσκω στα σκαλιά μου.

θα συνεχίσει λέει. μα μόνο πίσω πάει.

θα  ξαναρχίσει λέει. μα ξεχνάει πως δεν είναι μόνη.

βιάστηκα κι εγώ να την αφήσω. μα την έψαξα πάλι και τη βρήκα.

της φόρεσα τα αγαπημένα της παπούτσια.

κι ας μην τα αναγνωρίζει.

την κοίμισα. τη νανούρισα. την ηρέμησα. μα ξύπνησε. θορυβήθηκε.

θα καταλάβει λέει. μα δε θα ξέρει τι να κάνει.

θα ταξιδέψει λέει. μα τα φτερά της είναι από χαρτί.

θα γυρίσει λέει. μα ήταν βλέπεις βιαστική…

               

« ΕΙΜΑΙ ΣΤΑ ΜΠΕΤΑ. ». Δε φταίει η ανασφάλεια, παρά μόνο η έλλειψη. Η φύση μου  κλειδώθηκε στο συρτάρι.  Ό, τι δεν έμεινε το έκαψα. Ό, τι δεν περίσσεψε το μούσκεψα. Κι αν περίμενες λίγο ίσως και να είχα δίκιο. Κι αν κρύβω… ό, τι κρύβω δικό σου. Κι αν κάτι περιμένω,  ό, τι περίμενα ξεχάστηκε μετά από σένα. Θα γύριζα πίσω χίλιες φορές ακόμα. Χωρίς να ψάχνω το νόημα. Χωρίς να βρίσκω αυτό που ψάχνω. Κι εσύ ας είχες φύγει. Δε με ένοιαζε. Γιατί όλα έγιναν χωρίς προσπάθεια. Απλώς επειδή τo φως έσβησε και δεν είχε τελειώσει ακόμα η νύχτα. Σήμερα όμως έπιασε βροχή. Και ξεχνιέμαι να κοιτάζω κάτι ζωγραφιές στον τοίχο. Ξεχάστηκα και δεν πρόλαβα. Δε σε πρόλαβα. Μα ούτε κι εσύ ήρθες. Κι ας με κατηγορείς. Κι ας σου φαίνονται όλα όσα έσβησαν παράξενα και ξένα. Μόνο προσπάθησε να θυμηθείς όσα ζήτησες και ξέχασες να πάρεις. Μην ψάχνεις, όμως,  τρόπο διαφυγής. Η έξοδος είναι σφαλισμένη. Αφού σου είπα… είμαι στα μπετά.