- δε γράφω πλέον στα αγγλικά.

- εντάξει.

- αλλά είμαι ακόμα το αγαπημένο σου τραγούδι.

Κατά φαντασίαν συμπλεύσεις

Ήταν σίγουρος ότι έκανε λάθος. Εκείνη, πάντα με κάποιο τρόπο επιβεβαίωνε τις σκέψεις του. Μάλλον με ένα συνεχές μακρόσυρτο "Μάλιστα...". Ήταν σχεδόν σίγουρος ότι έκανε λάθος. Μια πλάγια αμφιβολία τον καθησύχαζε. Πλάγια και ύπουλη. Όπως το αθόρυβο θρόισμα των φύλλων που ξεσηκώνει πριν ακόμα βγει η άνοιξη στον ήλιο. 

Τα βράδια το φως στο παράθυρό της αναβόσβηνε ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Μάλλον το είχε βρει ως κάποιου είδους παιχνίδι. Τον εκνεύριζε αυτό το παιχνίδι. Η σιωπή ήταν τόσο ζωντανή ανάμεσά τους -ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε.

Τόσες φορές σκέφτηκε να χτυπήσει το κουδούνι. Πρώτα δίσταζε. Μετά σκεφτόταν τις προηγούμενες φορές και μετάνιωνε. Αρκετά με τις αναμνήσεις. Αφού υπήρχαν μεταξύ τους μέρες υπήρχαν και ευκαιρίες. Τουλάχιστον υποψία αυτών. Με κάποιο παράξενο τρόπο ήξερε ότι τον σκεφτόταν. Ίσως όχι τόσο τακτικά. Ίσως όχι ηθελημένα. Απλά συνέβαινε. Αδύνατο να τον αποφύγει μέσα σε ένα τόσο μικρό μέρος.

Οι ασχολίες του τον περιόριζαν ενώ παράλληλα τις έτρεφε για να τον περιορίζουν. Μάλλον προσπαθούσε να εξελιχθεί σε ένα αλλόκοτο είδος χομπίστα. Χωρίς κάποια ιδιαίτερη επιτυχία. Το χειρότερο ήταν όταν τη συναντούσε. Η αναπόδραστη ανάγκη του να την πλησιάσει, να μυρίσει για λίγο τη γυναικεία της φύση χωρίς να ελπίζει για κάποιο παραπάνω βλέμμα ήταν ικανή να τον ζαλίσει. Πολλές αναμονές. Άλλες τόσες συναντήσεις. Το αποτέλεσμα σχεδόν το ίδιο.

Στο ενδιάμεσο διασταυρωνόταν συχνά με γυναίκες, με όλους τους δυνατούς τρόπους. Ήταν στη φύση του να μην επαναπαύεται. Η μεγάλη του επιθυμία να βρίσκεται συνεχώς ανάμεσα σε γυναικείους γοφούς ήταν έντονη από τα νεανικά του κιόλας χρόνια.

Ήθελε να τη φιλήσει παντού. Να χαϊδέψει κάθε της εκατοστό ξεκινώντας διστακτικά από τα δάχτυλα. Ύστερα η σκέψη και μαζί η στύση του ξεχυνόταν ορμητικά πάνω στο στήθος και την κοιλιά της. Δεν ήθελε να αφήσει τίποτα παραπονεμένο.

Την επόμενη φορά θα χτυπήσει το κουδούνι. Θα μπει με φόρα χωρίς να πει καλησπέρα όπως συνήθιζε. Ίσως να μη μιλήσει καθόλου. Θα καθίσει δίπλα της εξιστορώντας της όλα του τα όνειρα. Την επόμενη φορά θα ξέρει ότι κάνει λάθος. Θα το κάνει... Ίσως.

πόσες λέξεις μπορείς να σηκώσεις;

και είχα πει ότι δε θα έγραφα ξανά πεζό αφού τόσο το σιχαίνομαι

μα ούτε καν αυτό δεν κατάφερα.γιατί μου λείπεις και ντρέπομαι να το πω. γιατί νόμιζα ότι σε ξέχασα αλλά οι λέξεις μου είναι βαριές και με πλακώνουν. γιατί αν δε φύγεις θα φύγω εγώ. γιατί δε γίνεται να σε ξαναδώ χωρίς να μιλήσω. χωρίς να ανταλλάξουμε ξανά ούτε  βλέμμα. γιατί θα φύγεις και δε θα θέλω. γιατί στο βάθος θα θέλω να σε ξαναδώ. γιατί μαρέσουν αυτά τα μάτια. 
να χαμογελάσεις αμήχανα. να πεις ψέματα. πες μου ψέματα… βρες ένα ωραίο αυτή τη φορά. θα περιμένω.
θέλω να σου γράψω κάτι. ‘πέντε ευρώ η κουβέντα’ είπε κάποια. αν κόστιζαν τα λόγια θα λέγαμε μόνο τα απαραίτητα. μα ούτε καν αυτά δεν μπορώ να σου πω. 

ας ανταλλάξουμε κάτι. χωρίς επαφή. να ανταλλάξουμε μια ιδέα. μια γνώμη. κάτι. να μη χρωστάμε τίποτα ο ένας στον άλλον. ούτε καν την ανάμνηση.

να είμαι για σένα ξένη. σα να μη με είδες ποτέ. κι εσύ να είσαι όσα δε θυμάμαι. όσα μου διαφεύγουν και δεν πρόσεξα ποτέ. όσα γλιστρούν ανάμεσα στα δάχτυλα. όσα διασχίζουμε και προσπερνάμε.

δε θέλω να σου μιλήσω. δε σε κοιτώ καν. μα εδώ είναι η αλήθεια. την ίδια στιγμή στο μυαλό μου τα πόδια μου τρέχουν και σε βρίσκουν. και στέκονται ακίνητα σχεδόν χωρίς ανάσα. 

ας μοιραστούμε, λοιπόν, τη σιωπή μιας αφού στα λόγια ποτέ δε συναντιόμαστε….