την άνοιξη περιμένω ανυπόμονα μήπως φανείς 

και κάθε φορά που τα μάτια μου υγραίνονται ανασαίνω πιο βαθιά για να συγκρατήσω τις σταγόνες
με την ελπίδα ότι ίσως ξεγελαστείς
και υπόσχομαι ότι θα γράφουν τα πλήκτρα με περισσότερη ορμή και η αλυσιδίτσα θα πετιέται με μανία... για όσο αντέχω
και όταν σκοντάφτω πάνω στις λέξεις, στις εκφράσεις και στα γέλια μου κοιτάω το μπλε σου

και ξεχνιέμαι

σκέψεις δεν κάνω από φόβο... της προσμονής

φτάνει να επέστρεφες εσύ

και να πηγαίναμε μαζί στο λούνα παρκ

πιο πολύ θυμάμαι που σε έκανα χαρούμενο

χειμώνας....

expiration time

ένα σωρό χαμόγελα+εικόνες σε περιμένουν υπομονετικά
στο in(ner)-box 
να τις ανοίξεις

περιμένεις και εσύ όσες θα μοιάζουν πιο παράξενες
και εκκεντρικές (έστω δύο -κ- )
για να σε προκαλέσουν
να τις κοιτάξεις

χαζεύεις από μακριά όσες μικρογραφίες σου επιτρέπουν να παρατηρήσεις κι, όμως, δε θες να πατήσεις αυτό το "κλικ" που θα σε πάει παρακάτω

"πρέπει να τα γράψω γιατί αυτή τη φορά θέλω να θυμάμαι"
- πόσα γράμματα επιτρέπονται;


"ο τρόπος που τεντώνεσαι για να χωρέσεις το Άλλο σώμα..."
μια ατυχής περιγραφή με ένα θεατή, μοναδικό
και είναι που δε θα θελες κανέναν άλλο

ό,τι λήγει δεν παύει να υπάρχει ακόμα
απλώς δε θα είναι πλέον τόσο γλυκό
και μπορεί εμείς να είμαστε αναλώσιμοι
και πεπερασμένοι
και αφελείς και και και
αλλά-ζουμε.



almost blue...