την άνοιξη περιμένω ανυπόμονα μήπως φανείς 

και κάθε φορά που τα μάτια μου υγραίνονται ανασαίνω πιο βαθιά για να συγκρατήσω τις σταγόνες
με την ελπίδα ότι ίσως ξεγελαστείς
και υπόσχομαι ότι θα γράφουν τα πλήκτρα με περισσότερη ορμή και η αλυσιδίτσα θα πετιέται με μανία... για όσο αντέχω
και όταν σκοντάφτω πάνω στις λέξεις, στις εκφράσεις και στα γέλια μου κοιτάω το μπλε σου

και ξεχνιέμαι

σκέψεις δεν κάνω από φόβο... της προσμονής

φτάνει να επέστρεφες εσύ

και να πηγαίναμε μαζί στο λούνα παρκ

πιο πολύ θυμάμαι που σε έκανα χαρούμενο

χειμώνας....