πόσες λέξεις μπορείς να σηκώσεις;

και είχα πει ότι δε θα έγραφα ξανά πεζό αφού τόσο το σιχαίνομαι

μα ούτε καν αυτό δεν κατάφερα.γιατί μου λείπεις και ντρέπομαι να το πω. γιατί νόμιζα ότι σε ξέχασα αλλά οι λέξεις μου είναι βαριές και με πλακώνουν. γιατί αν δε φύγεις θα φύγω εγώ. γιατί δε γίνεται να σε ξαναδώ χωρίς να μιλήσω. χωρίς να ανταλλάξουμε ξανά ούτε  βλέμμα. γιατί θα φύγεις και δε θα θέλω. γιατί στο βάθος θα θέλω να σε ξαναδώ. γιατί μαρέσουν αυτά τα μάτια. 
να χαμογελάσεις αμήχανα. να πεις ψέματα. πες μου ψέματα… βρες ένα ωραίο αυτή τη φορά. θα περιμένω.
θέλω να σου γράψω κάτι. ‘πέντε ευρώ η κουβέντα’ είπε κάποια. αν κόστιζαν τα λόγια θα λέγαμε μόνο τα απαραίτητα. μα ούτε καν αυτά δεν μπορώ να σου πω. 

ας ανταλλάξουμε κάτι. χωρίς επαφή. να ανταλλάξουμε μια ιδέα. μια γνώμη. κάτι. να μη χρωστάμε τίποτα ο ένας στον άλλον. ούτε καν την ανάμνηση.

να είμαι για σένα ξένη. σα να μη με είδες ποτέ. κι εσύ να είσαι όσα δε θυμάμαι. όσα μου διαφεύγουν και δεν πρόσεξα ποτέ. όσα γλιστρούν ανάμεσα στα δάχτυλα. όσα διασχίζουμε και προσπερνάμε.

δε θέλω να σου μιλήσω. δε σε κοιτώ καν. μα εδώ είναι η αλήθεια. την ίδια στιγμή στο μυαλό μου τα πόδια μου τρέχουν και σε βρίσκουν. και στέκονται ακίνητα σχεδόν χωρίς ανάσα. 

ας μοιραστούμε, λοιπόν, τη σιωπή μιας αφού στα λόγια ποτέ δε συναντιόμαστε….