Ήταν σίγουρος ότι έκανε λάθος. Εκείνη, πάντα με κάποιο τρόπο επιβεβαίωνε τις σκέψεις του. Μάλλον με ένα συνεχές μακρόσυρτο "Μάλιστα...". Ήταν σχεδόν σίγουρος ότι έκανε λάθος. Μια πλάγια αμφιβολία τον καθησύχαζε. Πλάγια και ύπουλη. Όπως το αθόρυβο θρόισμα των φύλλων που ξεσηκώνει πριν ακόμα βγει η άνοιξη στον ήλιο.
Τα βράδια το φως στο παράθυρό της αναβόσβηνε ανά
τακτά χρονικά διαστήματα. Μάλλον το είχε βρει ως κάποιου είδους παιχνίδι. Τον
εκνεύριζε αυτό το παιχνίδι. Η σιωπή ήταν τόσο ζωντανή ανάμεσά τους -ή
τουλάχιστον έτσι νόμιζε.
Τόσες φορές σκέφτηκε να χτυπήσει το κουδούνι.
Πρώτα δίσταζε. Μετά σκεφτόταν τις προηγούμενες φορές και μετάνιωνε. Αρκετά με
τις αναμνήσεις. Αφού υπήρχαν μεταξύ τους μέρες υπήρχαν και ευκαιρίες.
Τουλάχιστον υποψία αυτών. Με κάποιο παράξενο τρόπο ήξερε ότι τον σκεφτόταν.
Ίσως όχι τόσο τακτικά. Ίσως όχι ηθελημένα. Απλά συνέβαινε. Αδύνατο να τον
αποφύγει μέσα σε ένα τόσο μικρό μέρος.
Οι ασχολίες του τον περιόριζαν ενώ παράλληλα τις
έτρεφε για να τον περιορίζουν. Μάλλον προσπαθούσε να εξελιχθεί σε ένα αλλόκοτο
είδος χομπίστα. Χωρίς κάποια ιδιαίτερη επιτυχία. Το χειρότερο ήταν όταν τη
συναντούσε. Η αναπόδραστη ανάγκη του να την πλησιάσει, να μυρίσει για λίγο τη
γυναικεία της φύση χωρίς να ελπίζει για κάποιο παραπάνω βλέμμα ήταν ικανή να
τον ζαλίσει. Πολλές αναμονές. Άλλες τόσες συναντήσεις. Το αποτέλεσμα σχεδόν το
ίδιο.
Στο ενδιάμεσο διασταυρωνόταν συχνά με γυναίκες, με
όλους τους δυνατούς τρόπους. Ήταν στη φύση του να μην επαναπαύεται. Η μεγάλη
του επιθυμία να βρίσκεται συνεχώς ανάμεσα σε γυναικείους γοφούς ήταν έντονη από
τα νεανικά του κιόλας χρόνια.
Ήθελε να τη φιλήσει παντού.
Να χαϊδέψει κάθε της εκατοστό ξεκινώντας διστακτικά από τα δάχτυλα.
Ύστερα η σκέψη και μαζί η στύση του ξεχυνόταν ορμητικά πάνω στο
στήθος και την κοιλιά της. Δεν ήθελε να αφήσει τίποτα παραπονεμένο.
Την
επόμενη φορά θα χτυπήσει το κουδούνι. Θα μπει με φόρα χωρίς να πει καλησπέρα
όπως συνήθιζε. Ίσως να μη μιλήσει καθόλου. Θα καθίσει δίπλα της εξιστορώντας
της όλα του τα όνειρα. Την επόμενη φορά θα ξέρει ότι κάνει λάθος. Θα το
κάνει... Ίσως.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου