« ΕΙΜΑΙ ΣΤΑ ΜΠΕΤΑ. ». Δε φταίει η ανασφάλεια, παρά μόνο η έλλειψη. Η φύση μου  κλειδώθηκε στο συρτάρι.  Ό, τι δεν έμεινε το έκαψα. Ό, τι δεν περίσσεψε το μούσκεψα. Κι αν περίμενες λίγο ίσως και να είχα δίκιο. Κι αν κρύβω… ό, τι κρύβω δικό σου. Κι αν κάτι περιμένω,  ό, τι περίμενα ξεχάστηκε μετά από σένα. Θα γύριζα πίσω χίλιες φορές ακόμα. Χωρίς να ψάχνω το νόημα. Χωρίς να βρίσκω αυτό που ψάχνω. Κι εσύ ας είχες φύγει. Δε με ένοιαζε. Γιατί όλα έγιναν χωρίς προσπάθεια. Απλώς επειδή τo φως έσβησε και δεν είχε τελειώσει ακόμα η νύχτα. Σήμερα όμως έπιασε βροχή. Και ξεχνιέμαι να κοιτάζω κάτι ζωγραφιές στον τοίχο. Ξεχάστηκα και δεν πρόλαβα. Δε σε πρόλαβα. Μα ούτε κι εσύ ήρθες. Κι ας με κατηγορείς. Κι ας σου φαίνονται όλα όσα έσβησαν παράξενα και ξένα. Μόνο προσπάθησε να θυμηθείς όσα ζήτησες και ξέχασες να πάρεις. Μην ψάχνεις, όμως,  τρόπο διαφυγής. Η έξοδος είναι σφαλισμένη. Αφού σου είπα… είμαι στα μπετά.