θα ζήσει λέει. μα κάθε νύχτα πεθαίνει.

θα σε βρει λέει. μα τα βράδια κόβει βόλτες στη βεράντα και χάνεται.

θα μάθει λέει. μα γυρνάει την πλάτη και κλείνει τα μάτια.

την πλησιάζω και φεύγει. της φωνάζω και δεν ακούει

της πιάνω το χέρι και χαμογελάει από συνήθεια

τα βράδια κλαίει

της λείπεις λέει. και ξεχνάει να σκουπίσει τα δάκρια της.

θα φύγει λέει. μα συνέχεια τη βρίσκω στα σκαλιά μου.

θα συνεχίσει λέει. μα μόνο πίσω πάει.

θα  ξαναρχίσει λέει. μα ξεχνάει πως δεν είναι μόνη.

βιάστηκα κι εγώ να την αφήσω. μα την έψαξα πάλι και τη βρήκα.

της φόρεσα τα αγαπημένα της παπούτσια.

κι ας μην τα αναγνωρίζει.

την κοίμισα. τη νανούρισα. την ηρέμησα. μα ξύπνησε. θορυβήθηκε.

θα καταλάβει λέει. μα δε θα ξέρει τι να κάνει.

θα ταξιδέψει λέει. μα τα φτερά της είναι από χαρτί.

θα γυρίσει λέει. μα ήταν βλέπεις βιαστική…