“ τρέμω τη στιγμή που δε θα μπορώ να ξεχωρίσω το σωστό από το λάθος. ”

φώναξε με όλη του τη δύναμη και ύστερα έφυγε

έστριψε στη γωνία και χάθηκε. δεν μπορούσε να μάχεται συνεχώς το εγώ του. δεν μπορούσε να σβήσει τα αποτυπώματά της από τη σάρκα του. ακόμα περισσότερο από την ψυχή του

θυμόταν τα λόγια του όταν ταξίδευε τις νύχτες και έσβηναν τα φώτα. σχεδόν ανίχνευε τις σκέψεις του. όσο μακριά κι αν βρισκόταν. μα πάντα ξημέρωνε.

“κάθε πρωί ξημερώνει” του είχε πει πριν φύγει. και είχε δίκιο…