Κολλάς στους ανθρώπους σα βρεγμένο ρούχο γύρω από τους μηρούς. Υγρασία. Το σώμα σου σε στύση. Τα κύτταρα στο σβέρκο αφυδατωμένα. Οξύθυμοι σπασμοί κάτω από τα μάτια. Οι αγκώνες σχηματίζουν γωνία ακουμπισμένοι  στο περβάζι. Μια χύτρα ταχύτητας αντανακλάται στο τζάμι. Σφυρίζει. 

Τσαλακώνει τις ραφές σα χαρτί. Η αδεξιότητα σε όλο της το μεγαλείο. Ένα screenplay και μερικά εργαλεία μοντάζ. Τα πάντα για τη βιτρίνα.

Ένα ελατήριο στερεωμένο στο στήθος. Μέσα από το δέρμα. Εσωτερικά. Στο ύψος της καρδιάς. Μιας καθαρά υποτιθέμενης ύπαρξης. Η σχισμή στο στέρνο δείγμα πως κάποτε υπήρξαν αναταραχές. 

Τελετουργική προετοιμασία αναμονής. Ο ερχομός κάποτε μεγάλος. Η λεπτή γραμμή που συνήθιζε να χωρίζει τα μαλλιά σου. Ένας στενός δρόμος ανάμεσα στα στάχυα.  

Αφού πούλησες και το τελευταίο σου απόκτημα βάλθηκες να ξεγλιστρήσεις κάτω από το χαλί. Βολικά. Ικανοποιητική αδρανής συνήθεια. Τοποθετημένοι δίσκοι πάνω στο πικ απ. Χωρίς κάποια ιδιαίτερη χωροταξία. «concrete». Καμιά τελεία

Στο δωμάτιο σκόνη. Εκπνοή. Χιλιάδες εικόνες σε παράταξη. Πολλές μνήμες σε αντιπαράθεση. Έπαιξες στο μεγάλο τραπέζι όλες σου τις σκέψεις. Η παρέα γνωστή, όλοι τους κομπάρσοι. Φυσάει. Το ένα ζάρι έπεσε κυλώντας υπομονετικά στο μάρμαρο. Και σκόρπισε.

Διαλύθηκα ησύχως.