κι αν δε με θες δε με πειράζει

βρίσκομαι ένα στάδιο μετά τη φρίκη

κι έχω την ελπίδα

γιατί ξέρω πως το θέλεις εσύ

μπορώ να κλέψω το χαμόγελό σου

μα δε θα το κάνω

πρέπει να το θες κι εσύ

κάνε μου παρέα απόψε

και φύγε το επόμενο πρωί

θέλω να σου δείξω ένα αστέρι

πριν προλάβει να σβήσει

κι αν πάλι το μετανιώσεις

και θες να γυρίσεις

πήγαινε πίσω

σ’ εκείνες τις εποχές που δε σ’ ένοιαζε

ούτε και μένα μ’ ένοιαζε

τότε που βρεχόμασταν

που περπατούσαμε

είναι μακριά η ουτοπία

κι απόψε νύχτωσε νωρίς

πιάσε το χέρι μου αν φοβάσαι

κι αν ακόμα δεν μπορείς

κοίτα πίσω σου εκείνους τους χειμώνες

τα καλοκαίρια ξεμακραίνουν

τώρα μας στολίζουνε τα φύλλα

δες πόσο διάφανη είναι η βροχή

μη μου πεις τίποτα

δεν είναι τόση η ανάγκη

μόνο γνέψε μου όταν νοσταλγήσεις

εκείνο το μικρό κόσμο

τον αθώο

που φύλαξε η άνοιξη

κι ας βιαζόταν τόσο πολύ να φύγει