υπάρχουν φορές που νομίζω ότι κοιτάζω ψηλά τον ουρανό και σταματά ο χρόνος

δεν ξέρω αν όντως σταματά ή απλά με ξεγελάει

άλλωστε το έχω συνηθίσει να κόβει βόλτες γύρω από τον ήλιο και να γελάει μαζί μου

κάποιες φορές νομίζω πως τον αγγίζω

νομίζω πως μιλάω με ανθρώπους που έχουν φύγει καιρό από κοντά μου

μπορεί αυτό να λέγεται τρέλα

μπορεί πάλι να είναι μια προσπάθεια να τον ξεγελάσω κι εγώ μια φορά

έτσι για αντίποινα

«ποτέ δεν είναι αργά»

θυμάμαι κάποιον να επαναλαμβάνει αυτή τη φράση κάθε φορά που ήμουν έτοιμη να τον αφήσω

δεν ξέρω πια τι να κάνω

ούτε ξέρω τι λέγεται σωστό

πάντα κάτι έψαχνα μέσα στο βλέμμα των ανθρώπων

μια μικρή σπίθα , ένα μικρό φωτεινό αστέρι

άσχετα αν δεν το έβρισκα ποτέ

μια φορά νόμισα πως βρήκα κάποιον που όταν τον κοιτούσα

έβλεπα στα μάτια του εκείνο το μικρό αστέρι

φαίνεται όμως πως έκανα πάλι λάθος

ίσως ήθελα τόσο πολύ να πιστέψω πως υπάρχει αυτή η σπίθα

που άρχισα να την επινοώ από μόνη μου

και να ντύνω με χρώματα και φωτεινά στεφάνια όλους τους ληστές της ψυχής μου

ποτέ δεν μπόρεσα να τους ξεχωρίσω

ποτέ δεν κατάφερα να τους διώξω

μόνο εγώ έφευγα πάντα, έτρεχα όσο πιο μακριά γινόταν

μήπως καταφέρω να ξεγλιστρήσω από εκείνα τα φαντάσματα που εγώ είχα φτιάξει

μα δεν ήμουν ποτέ καλή στο να τρέχω

ποτέ δε μου ταίριαζε να το βάζω στα πόδια

ούτε μου ταίριαζε κάθε τι πάνω μου

όλα τα παράταιρα και τα αστεία τα είχα συγκεντρώσει και μ’ αυτά είχα τυλίξει την ψυχή μου

μια μέρα της αγόρασα κάτι πανέμορφα μαύρα κιάλια για να μπορεί από μακριά να παρατηρεί τους ανθρώπους

τη στόλισα, τη χτένισα και την έβαλα να καθίσει στον μεταξένιο της θρόνο

και με τα κιάλια να παρατηρεί τους πάντες

ξέρετε, στην παρατήρηση ήταν πολύ καλή

μπορούσε να διακρίνει κάθε λεπτομέρεια

όταν όμως οι άνθρωποι πλησίαζαν τότε ήταν που της έκρυβα τα μάτια

δεν αντέχεται τόση απογοήτευση σε μία μόνο ψυχή

οπότε καλύτερα να μην κοιτάζει, να μην μπορεί να δει την ευτυχία που δε συνόδευσε ποτέ τα μάτια

να μην καταφέρει ποτέ να την κατηγορήσει που στέκεται έτσι άπραγη και κοιτάει τα αστέρια να τρεμοπαίζουν

οι ονειροπόλοι και οι ρομαντικοί συλλέκτες δε χωράνε πια σε αυτά τα βράχια……..