Δεν το έκανα για μένα. Όχι. Ούτε θέλησα να δω τι κάνεις. Δε ρώτησα τίποτα, θυμάσαι; Ίσως και να ήθελα να χαϊδέψω για λίγο το «εγώ» μας. Τότε υπήρχε μόνο το «εμείς» . Πλέον αμυδρά το θυμάμαι. Δε θέλω να θυμάμαι. Φρόντισα καλά για αυτό. Έπαιξα καλά το ρόλο μου. Κι όποτε σκεφτόμουν έμοιαζε να κρύβω κάτι. Να έχω κάτι. Μα πιο πολλά κρύβω παρά έχω. Πάντα το ίδιο αποτέλεσμα. Δεν έχω δικαίωμα να φεύγω. Ούτε κι εσύ να εμφανίζεσαι έτσι ξαφνικά από το πουθενά. Είναι τρέλα. Έτσι λένε. Έτσι τους είπαν. Το φιλμ μου κάηκε, μαζί με τα ίχνη που είχες αφήσει στην ψυχή μου. Καμιά φορά φοβάμαι, πολύ... Μα κι αυτό το ξεχνάω. Σου είπα, είμαι καλή στο ρόλο μου. Δεν απαιτώ. Δεν ελπίζω. Δεν περιμένω κάτι.

Θέλω μόνο να ταξιδέψουμε μαζί. Κι αν τότε το εννοούσες τώρα απόδειξέ το. Εκείνο το «ναι» που σου είχα πει ήταν πιο πολύ από συνήθεια. Ήταν «ναι» συμβιβασμού. Μη θυμώνεις... Εξάλλου αν σου έλεγα όχι, θα με πίστευες; Θέλω να ταξιδέψουμε με τρένο. Να καθίσουμε σε απέναντι καθίσματα. Μαζί όχι. Μεταξύ μας ένας ολόκληρος κόσμος θα μένει πίσω μας περιμένοντας έξω από το παράθυρο την επιστροφή. Την επόμενη κίνηση. Σιωπή. Ούτε καν ανάσα. Δεν είναι τιμωρία, όχι. Είναι συνενοχή. Είναι σκόρπιες θύμισες. Δεν μοιάζουν πλέον με νοσταλγία. Ίσως τα μάτια μας υγρανθούν. Μα δε θα στάξουν. Δεν έχει απομείνει τίποτα για μας εδώ. Ούτε πουθενά αλλού. Έχει απομείνει για μένα. Για σένα. Για εμάς όχι. Τα πουλιά που κοιτούσες δε θα έχουν τίποτα να σου πουν. Δεν κάναμε τίποτα. Δεν έμεινε τίποτα. Αφού το ξέρεις. Δε θέλω να ενδιαφερθείς. Ούτε να σε νοιάζει. Θέλω να φαντάζεσαι. Να παρατηρείς.

Μη μας συγκρίνεις. Τα ανόμοια δεν κολλάνε. Κοστίζουν μόνο. Για τους άλλους. Δεν είσαι πια στη μέση. Ούτε κι εγώ είμαι στη μέση. Σβήσε το τσιγάρο. Όχι, εδώ ο καπνός σου δε χωράει. Όχι τώρα. Είναι περιττό. Μη με κοιτάς. Μη με αγγίζεις. Αποχαιρέτησέ με όπως μου αξίζει. Κι εγώ θα φύγω στ’ αλήθεια. Αυτή τη φορά όμως θα στο πω. Δε θα κοιτάξω πίσω. Δεν υπάρχει χώρος. Δε φταις εσύ. Δε φταίμε. Ο χρόνος μας πρόλαβε. Τα χρυσά κλουβιά μας πρόλαβαν. Τι θα κάναμε όμως χωρίς αυτά; Κατά βάθος τα αγαπάμε. Το ξέρεις.

Μια πλάνη ο τόπος κι εμείς δε χωράμε πουθενά. Τα μάτια δεν ξαποσταίνουν. Διψάνε. Δε θέλω τη στοργή σου. Ούτε την παρουσία σου. Μόνο αυτό ήθελα. Ένα ταξίδι με το φτηνό μου φίλο. Με το ληστή των πρόχειρων σκέψεών μου. Δε θέλω να με θυμάσαι. Ούτε ν’ απορείς. Παίξαμε καλά το ρόλο μας. Τι λες; Πάμε για το όσκαρ;