είμαι μια ψεύτικη κούκλα με κόκκινα μάγουλα

και με ένα ζωγραφισμένο χαμόγελο

τόσο διογκωμένο που πληγώνει τα μάγουλά μου

είμαι μια μπαλαρίνα που στολίζει ένα ξεκούρδιστο μουσικό κουτί

ένα ξεχασμένο, ξύλινο μουσικό κουτί γεμάτο σκόνες και αναμνήσεις

αναμνήσεις από το τότε

είμαι μια μπαλαρίνα μόνη

μια μπαλαρίνα που κάηκε πριν τον καρυοθραύστη

είμαι το μετέωρο βήμα πάνω σε αυτό το ξύλινο πάτωμα

ο χορός μου είναι μόνος

ο χορός μου απομακρύνεται

ακολουθεί τη μουσική και χάνεται

ο χορός μου σβήνει

ο χορός μου πέθανε πριν ακόμα ανεβώ στη σκηνή

κι εκείνος, εκείνος ο καλοφτιαγμένος χορευτής

στέκεται ακίνητος

τα παπούτσια του κρέμονται πάνω από το κεφάλι του

τα παπούτσια αποζητάνε έναν τελευταίο χορό

μια τελευταία παράσταση

σε αυτό το θέατρο

πάνω σε αυτή τη σκηνή που κάηκε προτού πέσει η αυλαία

με αυτή τη μουσική

που την ξέχασε ο συνθέτης της

και την πέταξε

τη σκόρπισε

και την έσβησε

θέλω να σκορπίσω την ανάσα σου ανάμεσα στα δάχτυλά μου……