τρέχω. είμαι ελεύθερη και τρέχω. αυτή τη φορά όχι για να φύγω. όχι για να κρυφτώ. αλλά για να νιώσω τον αέρα πάνω στο σώμα μου, να με χαϊδεύει. να μου θυμίζει όλα όσα είχα ξεχάσει. όσα απαρνήθηκα όσα έκρυψα. όσα χάρισα και όσα πούλησα για να γευτώ λίγες στιγμές αμαρτίας κοντά σου.

« το παν είναι να είσαι ευτυχισμένη » , φώναζε από μακριά η Άννα καθώς απομακρυνόμουν. τότε κατάλαβα πως η ευτυχία δεν κρυβόταν στις λίγες στιγμές αμαρτίας κοντά σου. αλλά στις λίγες, ελάχιστες στιγμές που κοίταξα τους περαστικούς στο διάβα μου και τους χαμογέλασα. στις ελάχιστες στιγμές που έπιασα τη ζωή από το χέρι και την παρέσυρα στο χορό. στις στιγμές που η ψυχή μου έζησε, είδε, γεύτηκε, άγγιξε.

στις στιγμές που ξεχύθηκα, που ξεδίψασα, που κατρακύλησα και έπεσα πάνω σε ένα λιβάδι με κατακίτρινους ήλιους. ολοστρόγγυλους.

αυτή είναι η ευτυχία μου. αυτός είναι ο σκοπός μου. να τρέχω. να τρέχω για να βρω εκείνα τα λιβάδια. να τρέχω και να συλλέγω χαμόγελα να μου κάνουν συντροφιά. να κρατάω από το χέρι τους ανθρώπους και να τους δίνω έναν ήλιο στο χέρι, έναν ήλιο κατακίτρινο. ολοστρόγγυλο και φωτεινό.

και τις νύχτες να κοιτάζουμε τα αστέρια και να μοιραζόμαστε τη σιωπή μας.

θα μου πεις, κάπως έτσι δεν κάναμε κι εμείς;

ναι, κάπως έτσι κάναμε… αυτή τη φορά, όμως, είμαι εγώ αυτή που διαλέγει.

είμαι εγώ αυτή που τρέχει και προσπερνάει, που χαμογελάει και τρέχει.

είμαι εγώ αυτή που ζει στο δικό μου όνειρο. σειρά μου , λοιπόν, να παίξω.