ανάσες. μικρές. βαθιές χαρακιές στην άμμο.
σκόνη και ιδρώτας. δυσφορία.
το σώμα μου μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στο τίποτα και το πάντα.
μια λεπτή σχισμή μετά το << έχω >> και το << είναι >>
βάναυσος. αδίστακτος ρυθμός. ανασαίνω. μόλις με τα βίας.
σαν ένα κουρδισμένο ξύλινο ανθρωπάκι’ που δουλεύει στον αυτόματο.
τα κύματα. ο ήχος. ο αφρός. ο βυθός.
τα σπασμένα όστρακα που ξέβρασε το κύμα σε ένα σημείο της αρχικής μου πορείας.
κι εγώ συνεχίζω αδιάκοπα να στρέφομαι.
βυθίζομαι. αναπνέω. και λέω πως υπάρχω.
το πιστεύω κατά βάθος. γιατί ξέρω πως θα γυρίζει πάντα ο τροχός.
άλλοτε πιο αργά κι άλλοτε πιο γρήγορα.
ξέρω πως θα γίνει αυτό το << κάτι >> που περιμένουν όλοι.
μαζί ή χωριστά.
το ξέρω.


το έχω ξανασυναντήσει στη διαδρομή…. και τότε; τι;
δεν ξέρω… το αισθάνομαι όμως…




ΕΣΥ;