Θα αποδράσουμε βίαια κάποτε από αυτό το σώμα.
Καμία μουσική δε θα κοπάσει και κανένας τρόπος δε θα βρεθεί. Η σιωπή θα χάσει κάθε ελπίδα. Μα και τότε δε θα ναι λιγότερος ο φόβος.
Θα φαντάζουμε μεγάλοι, ερωτευμένοι, χαμένοι- ανάμεσα στα λόγια. Διάπλατα τα χέρια θα μαρτυρούν το ταξίδι που πάντα εν δυνάμει θα περιμένει για μας. Η αίσθηση της ελευθερίας θα μας κάνει ατρόμητους ινδιάνους ντυμένους στα κίτρινα με ένα σωρό φτερά πολύχρωμα και χωρίς σκιές στα μάτια. Καμιά σκιά στα μάτια.
Θα θυμόμαστε τα βράδια που η αρμύρα ήταν αρκετή για να ζαλίσει το μυαλό και να προσφέρει στην ατμόσφαιρα λίγη από αυτή τη μουσική ομίχλη που δεν αποτραβιέται για κανένα λόγο από τη μνήμη.Και εκείνο το βράδυ, θυμάμαι, που άνοιξαν διάπλατα όλα τα φώτα, σου διάβαζα Beckett δίχως μεγάλη επιτυχία. Μα κι αυτό δε μας ένοιαζε, ήταν οι μέρες της προσμονής.
Θα χαθούν οι λέξεις μου. Θα σκορπίσουν.
Μα κι αυτό ακόμα αρκεί.
Καμία μουσική δε θα κοπάσει και κανένας τρόπος δε θα βρεθεί. Η σιωπή θα χάσει κάθε ελπίδα. Μα και τότε δε θα ναι λιγότερος ο φόβος.
Θα φαντάζουμε μεγάλοι, ερωτευμένοι, χαμένοι- ανάμεσα στα λόγια. Διάπλατα τα χέρια θα μαρτυρούν το ταξίδι που πάντα εν δυνάμει θα περιμένει για μας. Η αίσθηση της ελευθερίας θα μας κάνει ατρόμητους ινδιάνους ντυμένους στα κίτρινα με ένα σωρό φτερά πολύχρωμα και χωρίς σκιές στα μάτια. Καμιά σκιά στα μάτια.
Θα θυμόμαστε τα βράδια που η αρμύρα ήταν αρκετή για να ζαλίσει το μυαλό και να προσφέρει στην ατμόσφαιρα λίγη από αυτή τη μουσική ομίχλη που δεν αποτραβιέται για κανένα λόγο από τη μνήμη.Και εκείνο το βράδυ, θυμάμαι, που άνοιξαν διάπλατα όλα τα φώτα, σου διάβαζα Beckett δίχως μεγάλη επιτυχία. Μα κι αυτό δε μας ένοιαζε, ήταν οι μέρες της προσμονής.
Θα χαθούν οι λέξεις μου. Θα σκορπίσουν.
Μα κι αυτό ακόμα αρκεί.
"θα" (x5)
ΑπάντησηΔιαγραφήΠολλά "θα" περιέχει το κείμενο, και αυτό δεν είναι καλό διότι, σε συνδυασμό με την εναρκτήρια φράση, εξοστρακίζει τη δυνατότητα της λύτρωσης από την απτή πραγματικότητα του Ενθάδε στην νεφελώδη φαντασιακότητα του Επέκεινα· υπ'αυτήν την έννοια, οι παραπάνω λέξεις υποβάλλουν την ιδέα ενός ιδιότυπου ιδεαλισμού, αναγκαστικά χριστιανικής προελεύσεως (στον βαθμό που - και ας μας συγχωρεθεί εδώ η χρησιμοποίηση του πρωθύστερου σχήματος - κάθε ιδεαλιστικό σύστημα, ακόμα και όσα προηγήθηκαν της ιστορικής εμφἀνισης του χριστιανισμού, τον περιέχει ως ανηρημένη δυνατότητα· πράγμα που σημαίνει: τον έχει ήδη επινοήσει).
Αναγνωρίζουμε στην ονειροπόληση έναν διαλεκτικό χαρακτήρα, ένα διπλό περιεχόμενο. Την ίδια στιγμή που αρνείται τον καταπιεστικό και αλλοτριωτικό χαρακτήρα του υπάρχοντος, την ίδια στιγμή αποτελεί και μια κατάφαση στην καθεστηκυία τάξη πραγμάτων εφόσον η λύση που προσφέρει είναι ψευδεπίγραφη, η διέξοδος της μια φενάκη.