"και αν σε όλους τους δρόμους του κόσμου δεν ήταν κανένας"

Δεν είναι η γλύκα του δράματος ούτε η πεποίθηση πως όλα τελικά κάπως θα βρουν το δρόμο τους.
Ότι οι περαστικοί θα συνεχίσουν να περνούν κάτω από το σπίτι. Ότι η νύχτα θα αφουγκράζεται τη μέρα. Ότι ημέρα, με τη σειρά της, θα ζηλεύει τη νύχτα. Γιατί μπορεί να μην έχει φως αλλά έχει αστέρια.

Δεν είναι τα λόγια της Γώγου. Ή η κουβέντα που κοστίζει όπως είπε η Α. Δεν είναι τα θλιμμένα μάτια της Χ. Ούτε οι κουβέντες που καταπίνω ή τις κρύβω κάτω από τη γλώσσα. Δεν είναι η ελπίδα στα μάτια του Κ. Ούτε τα γέλια που κρύβαμε πίσω από τις λέξεις.

Δεν είναι η λαχτάρα ούτε το καλοκαίρι που σε λίγο θα μπει. Δεν είναι το φως. Δεν είναι αυτά που θα κρύψουμε ούτε όσα ξεπηδούν με φόρα από μέσα μας. Δεν είναι που τα βράδια θυμόμαστε αυτά τα έντονα, τα ατελείωτα ταξίδια. Δεν είναι που μετράμε τις μέρες και που αυτές δεν έχουν πλέον προορισμό.

Είναι που δεν τα καταφέραμε. Που δεν προσπαθήσαμε για αυτό. Είναι που οι άνθρωποι τρομάζουν. Που αφήνουν ατελείωτες κουβέντες. Που σκίζουν τις λέξεις και τις μασάνε. Είναι που υπάρχει κακό εκεί έξω και νικάει κατά κράτος. Είναι που δε σκεφτήκαμε ποτέ πώς αλλιώς θα μπορούσαμε να τα μαζέψουμε όλα και να τα στήσουμε από την αρχή.

Είναι που προσπαθώ πολύ και δεν τα καταφέρνω. Είναι που κι εγώ φοβάμαι.
Μα αν έρθεις εσύ ίσως υπάρξει εκείνη η στιγμή που θα βρω τις λέξεις.