το φως.

με πιάνει μια ακατανίκητη επιθυμία
άκρως εριστική και ανεπιθύμητη
αυτή δηλαδή που με προστάζει να τρέξω μέσα στη νύχτα
σαν  τρελή και να σου χτυπήσω το κουδούνι
τόσες φορές ώστε να ανοίξεις τρομαγμένος
να πιστέψεις πως κάτι κακό συνέβη
έχοντας άγνοια

άγνοια κινδύνου και επικινδυνότητας
για όλα αυτά τα κρουστά που τραμπουκίζουν
το στήθος μου και πάλλεται ανελλιπώς
και για κείνο το τραγούδι το παιδικό
που έβαζα για να με πάρει ο ύπνος

ένα φωταγωγημένο λιμάνι γεμάτο γνώριμα πρόσωπα
γεμάτο λουλούδια για το "καλώς όρισες"
και χίλια δύο χαμόγελα
αγκαλιές χωρίς επιστροφή, χωρίς αντάλλαγμα και λόγο
και όλα αυτά εγκλωβισμένα μέσα στο βλέμμα μου
ασταθή και ασθματικά
ανήμπορα να κάνουν βήμα

ο φόβος, ένας φίλος από τα παλιά
που μου χαϊδεύει ηδονικά την πλάτη
-μάλλον περιπαικτικά
"δε με ξεφορτώθηκες ακόμη"
πέρασε τόσος καιρός χωρίς να κάνω βήμα
ούτε λέξη, ένα φωνήεν, μια σιωπή... κάτι
η συνενοχή φώλιασε στο μέσα μας
και μας έκλεψε και τα τελευταία μας κέρματα

ούτε τα πόδια μου αντέχουν άλλες ανηφόρες
και η ψυχή μου εγκλωβίστηκε μέσα στην αλμύρα
ξεχάστηκε να ρεμβάζει κάτι τενεκεδένιες υποσχέσεις
κρυμμένες σε λόγια που ανήκουν σ' άλλους
δώσε μου μόνο ένα κερί
να το κρατάω στην επιστροφή μου
δε συμβολίζει τίποτα
παρά μόνο για να δίνει λίγο φως

με πιάνει μια ακατανίκητη επιθυμία
να σου χτυπήσω την πόρτα
μα δεν ξέρω αν τα πόδια μου θα καταφέρουν να περάσουν το κατώφλι
μάλλον θα σταθώ για λίγο και θα γυρίσω πάλι πίσω
τρέχοντας όπως ήρθα
και θα σκέφτομαι όλα εκείνα τα τραγούδια
που παίζαμε μαζί
και τα γέλια μας