έτσι, λέει, γίνεται. έτσι γίνεται πάντα.

ένα όνειρο είχε απομείνει.

της έκρυψε τον ήλιο και ύστερα έφυγε. κλείδωσε την πόρτα και την άφησε

ένα όνειρο είχε απομείνει.

το βλέπω που ραγίζει

γέμισε ρωγμές

και σιγά σιγά σπάει.

<< πέθανε στην άσφαλτο. με μια σκισμένη γκραβούρα στην τσέπη και δυο σμαραγδιά πετράδια στο βλέμμα. >>, έτσι έγραψαν για κείνον.

 

" μου λες ότι θυμάσαι πώς ήταν τότε που τσακωνόσουν, γελούσες και έκανες έρωτα"

είναι παράνοια. πνίγομαι. έτσι έγραψαν για κείνον.
το κεφάλι μου γυρίζει. η ανάσα μου φλέγεται.
έτσι έγραψαν για κείνον.
θα έρθει το τέλος, μα δε θα καταλάβεις. θα σε προλάβει. δε θα προφτάσεις. δε θα μείνει τίποτα.
έτσι έγραψαν για κείνον.


" θέλω να φύγω...ακούς;"