κάθε φορά που λες δεν ξέρω στα μάτια μου φαντάζεις μεγάλος

και χαμογελάω.

.....γιατί δεν είμαι από γυαλί

.....γιατί με συναρμολογείς κάθε φορα σαν παζλ .κομμάτι κομμάτι. από την αρχή

.....γιατί δε θα κοιτάξεις τα πόδια μου που τα έχω καταστρέψει. τόσες φορές που έφυγα και γύρισα πάλι πίσω

.....γιατί δε σπάω. ούτε ραγίζω

.....γιατί δεν αρκώ και σου φτάνει
.....γιατί δεν είσαι από μυρωδάτη πορσελάνη. από ψεύτικο υλικό

.....γιατί αν μπορείς θα το κάνεις

.....γιατί δε βάζεις αστερισμούς και ηλιακά συστήματα ανάμεσά μας

.....γιατί τα βράδια μετράω αντίστροφα μέχρι να εξατμιστεί η μυρωδιά σου

.....γιατί το έργο μας δεν πότισε φορμόλη

.....γιατί κάνουμε το λάθος που θέλουμε και οι δύο. όχι ο καθένας ξεχωριστά
.....γιατί η μπογιά δε στέρεψε
.....γιατί η ραφλέζια δε μαράθηκε
.....γιατί οι πληγές έμειναν ανοιχτές. μα δε μας ένοιαξε
.....γιατί ούτε εγώ ξέρω

και χαμογελάω