Θα αποδράσουμε βίαια κάποτε από αυτό το σώμα.

Καμία μουσική δε θα κοπάσει και κανένας τρόπος δε θα βρεθεί. Η σιωπή θα χάσει κάθε ελπίδα. Μα και τότε δε θα ναι λιγότερος ο φόβος. 

Θα φαντάζουμε μεγάλοι, ερωτευμένοι, χαμένοι- ανάμεσα στα λόγια. Διάπλατα τα χέρια θα μαρτυρούν το ταξίδι που πάντα εν δυνάμει θα περιμένει για μας. Η αίσθηση της ελευθερίας θα μας κάνει ατρόμητους ινδιάνους ντυμένους στα κίτρινα με ένα σωρό φτερά πολύχρωμα και χωρίς σκιές στα μάτια. Καμιά σκιά στα μάτια. 

Θα θυμόμαστε τα βράδια που η αρμύρα ήταν αρκετή για να ζαλίσει το μυαλό και να προσφέρει στην ατμόσφαιρα λίγη από αυτή τη μουσική ομίχλη που δεν αποτραβιέται για κανένα λόγο από τη μνήμη.Και εκείνο το βράδυ, θυμάμαι, που άνοιξαν διάπλατα όλα τα φώτα, σου διάβαζα Beckett δίχως μεγάλη επιτυχία. Μα κι αυτό δε μας ένοιαζε, ήταν οι μέρες της προσμονής. 

Θα χαθούν οι λέξεις μου. Θα σκορπίσουν. 
Μα κι αυτό ακόμα αρκεί.