ένα μπαλόνι κόκκινο. ένα χαμόγελο. το πρώτο μου φιλμ. δυο υποσχέσεις. ένα σπασμένο ποτήρι. ένα λουλούδι. ένα χάδι. οι επισκέπτες. οι περαστικοί. αυτά που χάθηκαν. αυτά που έσβησαν. όσα βρήκαν προορισμό. όσα έφυγαν. όσα επέστρεψαν. κι εκείνο το ταξίδι. το ταξίδι που λέγαμε...








11.1.13

εντροπία. 



το παιχνίδι ανήκει σε δύο. κόπηκε στη μέση.
κάποιος κέρδισε / κάποιος έχασε. ή και κανείς.
η επιφάνεια ατάραχη . υγρή. συνέχισε να ρέει.


η αταξία μας επανέφερε στην αρχική μας θέση
για να μπορούμε ξανά να γίνουμε σκόνη.
να σκορπίσουμε άτακτα τα κομμάτια μας στο χώρο.


αναγκασμένοι να εκτελούμε καθημερινά 
τις ίδιες ακριβώς κινήσεις. 
περιστοιχισμένοι από τις ίδιες σκέψεις.
να χαιρετάμε τις ίδιες σκιές 
λίγο πριν μας πάρει ο ύπνος.
καμία πληροφορία δε βρήκε προορισμό
και η συνέχεια σε αφόρητη επανάληψη.


η ζωή μας νίκησε, μα δε νίκησε. δεν είχε τί να πει.
μονάχα στάθηκε για λίγο αντικριστά
στις υγρές σταγόνες των ματιών μας
κι έτσι, ειρωνικά κι αθόρυβα αποχώρησε.
η μουσική συνέχισε αβάσταχτα να παίζει.


δεν κατόρθωσα να σε σκοτώσω μέσα μου.
αυτοκτόνησες. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου