ένα μπαλόνι κόκκινο. ένα χαμόγελο. το πρώτο μου φιλμ. δυο υποσχέσεις. ένα σπασμένο ποτήρι. ένα λουλούδι. ένα χάδι. οι επισκέπτες. οι περαστικοί. αυτά που χάθηκαν. αυτά που έσβησαν. όσα βρήκαν προορισμό. όσα έφυγαν. όσα επέστρεψαν. κι εκείνο το ταξίδι. το ταξίδι που λέγαμε...








16.5.11

είναι που θες και δεν μπορείς που τρέχεις για να επιστρέψεις εκεί από όπου ξεκίνησες
μη δυσφορείς
δεν είναι η ντροπη που φωλιάζει στα μάτια
δε φταις, νόμιζες πως άλλα θα συμβούν
είναι που ποτέ δεν πρόλαβα
δε σου εξήγησα
είναι που μπορούσα και δεν ήθελα
να δεις, τί επικίνδυνη συνήθεια αποκτάς
όταν κλείνεις τα μάτια και όλα φαντάζουν διαφορετικά
και κρύβεται ο κόσμος, χάνεται
παντού τα ίδια λόγια σε απανάληψη
αδράνεια
αδυναμία αλλαγής
μιας ακαθόριστης πορείας
είναι που έμοιαζε τόσο απλό
και μας ξεγέλασε
είναι που θέλαμε, αλλά μπορούσαμε
και κάναμε πίσω


κι όσα θέλησα να κρύψω τα πρόδιδαν τα χέρια μου
ένα, ένα τα σημάδια, στη σειρά
πλήρης καταμέτρηση συνήθειας
και στο ίδιο θολό μοτίβο
χάθηκες
χάθηκα


φωνές, γρήγορα βήματα, θόυβος, στοπ.
"σαγαπώ" .|

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου